۲۱ سال از اون روز میگذره....روزی که من پامو تو این دنیا گذاشتم...
روزی که همه غم های دنیارو به جون خریدم....
روزی که وقتی به دنیا اومدم نمیدونستم خیلیا منو نمیخوان...نمیدونستم قراره تنها بمونم...نمیدونستم قراره چقدر
قلبم بشکنه...نمیدونستم قراره آرزوهام رویاهام تو دلم دفن بشه...نمیدونستم قراره یه دختر تودار باشمو و غصه
هامو فقط شبا برای بالشتم بگمو براش اشک بریزم...نمیدونستم قراره چه اتفاقایی بیفته.....
ای کاش همه اینارو میدونستم ای کاش میتونستم جلوی این روزارو بگیرم...اما کار خدا بی حکمت نیس...ناشکری
نمیکنم من الان یه دختر بالغ و سالمم و این از همه چی برام مهتره...هنوز زیر سایه مامان و بابام دارم روزامو چه
خوب و چه بد میگذرونم....مامانمو اندازه تموم دنیا دوس دارم...بابامم...نمیگم دوسش ندارم اما ازش یجورایی
دلخورم....بگذریم...من ناشکری نمیکنم خداجون...تو ۲تا نعمت بزرگ بهم دادی اونم سلامتیو یه مامان بابای
عزیزه....
اما نمیدونم چرا هیچوقت فکر دل این دختر کوچولوی ته تغاری نبودی....همیشه شکسته شدنمو دیدی...صدای
گریه هامو شنیدی...وقتی تو تاریکیه اتاقم گریه کردم هر شب اشک ریختم تو دیدی خداجونم....
اما چرا روی خوش زندگیو بهم نشون ندادی؟
با اینکه ۲۱ سال از اون روز گذشته...اما بازم بعضی وقتا به خودم میگم ای کاش هیچوقت به دنیا نمیومدم...
یه چیزاییو تو دلم قایم کردم که خجالت میکشم برای کسی تعریف کنم...میترسم بهم بخندن...
اما حالا که فقط چند ساعت به روز تولدم مونده میخوام یکیشو بگم...
اونم اینه که تا حالا کسی برای من تولد نگرفته....تا حالا مامان و بابام برای من جشن تولد نگرفتن...اون موقع ها
که خواهر بزرگترم خونه بود گاهی هوامو داشت و برام کیک درست میکرد...چقد ذوق میکردم که حداقل یکی بهم
توجه میکنه....اما تاحالا جشنی برام گرفته نشد...تو آلبومای خونمون هیچ عکسی از تولدی که برای من باشه
نیست...همش عکسای تولد برادرمه...همیشه فقط برای اون تولد میگرفتن...حتی الانم که اون یه پسر ۲۶
سالست بازم مامانم روز تولدش براش یه جشن تولد کوچیک میگیره...براش کیک میخره هدیه میگیره...
منم هدیه جشن تولد گرفتم اما نه به اندازه برادرم...از همون اول لوسش کردن...یادمه یه سال روز تولد برادرم هوا
خیلی خیلی سرد بود یعنی وحشتناک یخ بندون بود...مطمئنم اگه روز عادی بود عمران مامان و بابام از خونه بیرون
میرفتن...اما چونکه اونروز تولد برادر لوسم بود همه رفتن بیرون و براش کیک تولد و دسته گل و هدیه خریدن...
من این چیزارو میدیدم...به همه اینا فکر میکردم...به ارزش خودم تو خونه...هنوزم فکر میکنم...اما بازم میریختم تو
خودم...چون خجالت میکشیدم بگم منم دلم میخواد انقدر بهم توجه کنن
الان که دارم اینجا مینویسم عشقم به وبلاگم بیشتر میشه چون حداقل اینجا بهم کمک میکنه حرفایی که سال
هاست تو دلم مدفون شدنو به زبون بیارم...
اما اینجا میگم.....مامانم که هیچوقت این وبلاگو نمیخونی من خیلی دلم میخواست برای منم تولد بگیرید و مثل
برادرم به منم اهمیت بدین....
میخوام ازت دلخور باشم اما نمیتونم مامان...تو انقدر خوبی که اینا اصلا پیش خوبیای تو ارزشی نداره....
فعلا هیچکس برام تریک تولدمو نفرستاده...به جز یه نفر که همون روزی که ازم جدا شد پیشاپیش تولدمو بهم
تبریک گفت...گفت دلم میخواست برای روز تولدت بازم با هم باشیم بهار...گفت برام از مشهد کادوی تولد خریده...
اما من برنگشتم...واسه همینم هیچوقت اون کادوی تولد به دستم نمیرسه....من کادو گرفتنو خیل دوس دارم...
مخصوصا اگه از طرف کسی باشه که میگه عاشقته....اما انگار قسمت نبوده من اون کادو رو بگیرم...
نمیدونم فردا چی پیش میاد....ته دلم منتظرم تا بازم بهم این روزو تبریک بگه...
امیدوارم یروزی برسه که منو یکی یدونه زندگیم با هم روز تولدمو جشن بگیریم...اونوقت آلبوم من پر میشه از
عکسای تولدم...هر چند که دیگه ذوق و شوق بچگی تو وجودم نیست...اما حداقل میبینم که روزی که به دنیا
اومدم برای یه نفر مهم و قشنگه...
من چند ساعت دیگه ۲۲ سالم میشه بچه ها...دارم بزرگ میشم....اماهنوز همون دختر لج باز ، زود رنج ، حساس
و غصه خورم که خیلی رمانتیکه و کلی رویای شیرین برای خودش داره..
....
